Naukowcy z Kalifornijskiego Instytutu Technologii odkryli na Marsie struktury geologiczne, które mogą wskazywać na istnienie starożytnego oceanu. Ocean ten, według szacunków badaczy, zajmował do jednej trzeciej powierzchni planety.
Pracę wykonali były doktorant instytutu Abdalla Zaki oraz profesor geologii Michael Lamb. Ich główne pytanie brzmiało: czy woda na Marsie ograniczała się do jezior i rzek, czy też mogła tworzyć stabilny ocean, który istniał przez długi czas.
Poprzednie misje marsjańskie rejestrowały możliwe linie brzegowe, jednak ich wysokości były różne. To poddawało w wątpliwość hipotezę stabilnego oceanu, ponieważ na Ziemi poziom morza wyrównuje się na całej planecie, a prawdziwa linia brzegowa powinna leżeć na mniej więcej tej samej wysokości.
Michael Lamb wyjaśnił, że jeśli ocean na Marsie istniał, zniknął on miliardy lat temu. W tym okresie planeta podlegała już silnej erozji spowodowanej wiatrami, aktywnością wulkaniczną i innymi procesami geologicznymi. Dlatego badacze szukali bardziej trwałych oznak niż rozproszone ślady brzegowe.
Najpierw zespół wymodelował Ziemię, usuwając oceany w modelu komputerowym, aby zrozumieć, które formy terenu pozostają po ich zniknięciu. Okazało się, że najbardziej trwałą oznaką jest rozległy i stosunkowo płaski obszar lądu, nazywany szelfem kontynentalnym. Taki szelf tworzy pierścień wokół dawnego oceanu.
Następnie naukowcy przeanalizowali dane z marsjańskich orbiterów i odkryli podobną strukturę na północnej półkuli Marsa. Ten pas rzeźby terenu obejmuje znaczną część planety, a swoją skalą odpowiada możliwemu starożytnemu oceanowi, który mógł istnieć przez miliony lat.
Dodatkowym potwierdzeniem są delty starożytnych rzek, które pokrywają się z przypuszczalną linią szelfu. Abdalla Zaki zauważył, że taka struktura nie była wcześniej rozważana jako kluczowy argument za oceanem, jednak obecnie łączy ona rozproszone dowody w jednolitą całość.
Autorzy badania dodają, że jeśli hipoteza się potwierdzi, priorytetowymi celami przyszłych misji staną się osady przybrzeżne. Osady te mogły zachować ślady starożytnego środowiska, podobnie jak ziemskie skały osadowe zachowują skamieniałe dowody przeszłego życia.